Ik pitchte het plan waarover ik schreef in editie 3. Ik liet weten dat de hoeveelheid touchpoints die we konden raken zo veel groter was dan dat ene uitgemolken hypotheek moment. En toch kreeg ik de mannen van IptiQ niet overtuigd. Achteraf kwam dat doordat ze intern volledig in een overname gewikkeld waren. Maar ik deed wat ik na al mijn gesprekken altijd deed, ik bleef weer uren sleutelen aan mijn pitchdeck. Verbeteren, aanscherpen, alle elementen die me gevraagd werden, probeerde ik erin te verwerken. Om zo een presentatie te maken die elke keer weer een beetje beter en beter werd. 

Tegelijk besefte ik me als merkenbouwer dat ik een sterk merk nodig had. Met uitstraling. Iets dat vertrouwen opwekt. Iets dat laat zien dat het serieus is. Het is per slot van rekening een verzekering. Ik stortte me volledig in de schijn-productieve wereld van het uitwerken van een merk en het kiezen van de juiste naam. Zo’n proces waardoor je voelt alsof je hard aan het werken en ontwikkelen bent. Maar die, als ik nu terugkijk weinig verschil hadden gemaakt. 

Ik koos toen voor de naam Morto en mijn broertje werkte een hele uitstraling uit. Ik probeerde in Wordpress, met Elementor en WooCommerce iets in elkaar te draaien dat werkte. Want ik had nog niet geleerd dat je de dingen waar je zelf niet zo goed in bent, moet uitbesteden. In alle gesprekken daarna kreeg ik keer op keer dezelfde feedback. Morto klinkt wel erg doods. En hoewel dat ergens wel de bedoeling was, heeft het me toen toch aan het twijfelen bracht. 

Erewoord dan. Een soort doorvertaling van de belofte die je doet. Ook daarvoor ontwikkelde ik zelf hele huisstijl documenten, uitstraling en logo voorbeelden. Weer veel tijd, energie en aandacht erin. Weer dacht ik dat ik stappen maakte, maar kwam ik geen meter dichterbij.

Ik probeerde telkens alles helemaal zelf te doen. Maar leerde gaandeweg dat, als ik echt succesvol wilde zijn, ik ook bepaalde dingen moest uitbesteden. Omdat iets wat mij mega veel moeite kost, door iemand anders juist veel gemakkelijker wordt gedaan.

Zo kwam het dat ik terugging naar een sollicitatie net nadat ik Lightyear had verlaten. Door die sollicitatie kende ik het creatieve Amsterdamse bureau Multitude. Zij hadden een initiatief dat ze eens in de zoveel tijd, voor weinig geld, merken hielpen. Een van de redenen dat ik graag wilde solliciteren toen ze destijds iemand zochten. Nee heb je, ja kun je krijgen. Een brutaal mailtje gestuurd en ze gingen tegen een zacht prijsje voor me aan de slag.

Ik vroeg ze om met naam voorstellen te komen. En een huisstijl uit te werken. Zodat ik het zelf niet hoefde te doen. Ook realiseerde ik me echt wel dat als ik het met Morto of Erewoord had moeten doen, het ook goed was gekomen. Maar dit waren de specialisten. En dat maakte het voor mij veel makkelijker om hen te volgen in wat en waarom ze het deden. 

De keuze kwam terug op twee verschillende namen: Elix en VOW. 

Wat de keuze is geworden, hoef ik jullie niet te vertellen. Al ben ik eigenwijs wel blijven sleutelen aan het merk en de uitstraling die ze destijds neerzette. Via wat LinkedIn berichten naar verschillende mensen kwam ik ineens in gesprek met ASR. Maar daarover meer in de volgende editie.